Samos

Wandelen langs een riviertje.

Vandaag is zo'n dag waarvan je denkt dat het een doorsnee dag wordt. Opstaan, spullen inpakken wandelen en weer inchecken bij de volgende herberg.
Het was in Alto de Poio nog mistig en koud, dus ik had de handschoenen weer aan en mijn regenjackje ook.

De eerste hele oude boom onderweg.

Ik wist dat het de hele dag langzaam bergaf zou lopen. Het bleek een prettige afdaling. Heel geleidelijk en op een mooie ondergrond. In mum van tijd was ik halverwege. Nog 11 km te gaan tot Samos. De zon kwam tevoorschijn, en de tweede helft van de etappe ging langs een riviertje op en af. Maar elke keer wel meer naar beneden dan omhoog. En dat is prettig.
In Samos ben ik in een érg basic herberg terecht gekomen. Geen verwarming, geen keuken, geen mogelijkheid om te wassen of was op te hangen. Geen stopcontacten. Het souterrain van een groot klooster.

Een enorm klooster.

En daar keerde de dag opeens om. Het blijkt een enorm mooi, zeg maar rustig práchtig klooster te zijn. Alle gangen zijn beschilderd met scenes van monikken die avonturen beleven. Ik kan niet alle foto's in het blog zetten, maar ik was perplex.

Het klooster is sinds 590 bewoond.

Ik had nooit gedacht dat de muren in een klooster er zo zouden uitzien. Het is door verschillende monikken in verschillende stijlen gemaakt maar het is toch één geheel.
En er blijkt in Samos een kapelletje te staan met een boom die meer dan 1000 jaar oud is (Capela do Ciprés) uit de IXe eeuw. Het verhaal doet de ronde dat een ieder die de boom omhelst zonder pijn Santiago de Compostella berijkt. Nou, mijn dag kan niet meer stuk.

Boom uit de negende eeuw

Met kapelletje.